• ΨΥΧΟΓΕΝΗΣ ΒΟΥΛΙΜΙΑ


    της Ιωάννας Τσαμπαλάτη-Βακαλοπούλου
           
             Ως ψυχογενής βουλιμία ορίζεται η επεισοδιακή, μη ελεγχόμενη, καταναγκαστική και ταχεία κατανάλωση μεγάλων ποσοτήτων τροφής εντός μικρής χρονικής περιόδου. Το άτομο για να ελέγξει το βάρος του και από τον υπερβολικό του φόβο να μην παχύνει προβαίνει σε επανορθωτικές συμπεριφορές όπως είναι ο αυτοπροκαλούμενος εμετός, η χρήση καθαρτικών ή διουρητικών, η έντονη άσκηση αλλά και η υπερβολική δίαιτα ή η νηστεία. Χαρακτηριστική είναι και η υπερβολική ενασχόληση του ατόμου που εμφανίζει τη διαταραχή με το βάρος και το σχήμα του σώματος. Κατά τη διάρκεια του επεισοδίου το άτομο διακατέχεται από ένα ευχάριστο συναίσθημα που προοδευτικά αντικαθίσταται από αηδία και αποστροφή. Το άτομο καταναλώνει μηχανικά την τροφή, συχνά χωρίς να τη μασά. Αναφορικά με το είδος της τροφής που καταναλώνεται, αυτή διαφέρει κατ’ άτομο. Αυτό που έχει βρεθεί είναι ότι τα άτομα τείνουν να καταναλώνουν «απαγορευμένες» τροφές, τροφές από τις οποίες απέχουν μεγάλο διάστημα.

             Ειδικά για τη συγκεκριμένη διαταραχή αξίζει να γίνει μια αναφορά στην εν μέρει αιτιολόγησή της. Αν και υπάρχουν διαφορετικές θεωρίες που προσπαθούν να εξηγήσουν την ανάπτυξη και τη συντήρηση των διαταραχών πρόσληψης τροφής, υπάρχει μια κοινά αποδεκτή άποψη για το τι τελικά συντελεί στην εξάπλωσή τους: H προοδευτικά μεγαλύτερη κοινωνική πίεση στις γυναίκες για να είναι πιο αδύνατες. Αυτός είναι και ο λόγος που οι διαταραχές αυτές αφορούν σχεδόν αποκλειστικά τις γυναίκες. Ήδη από την 20ετία 1959-1978, υποψήφιες για καλλιστεία μείωσαν το βάρος τους κατά 10%. Από την άλλη, τόσο διεθνώς όσο και στον ελλαδικό χώρο, αυξάνονται ολοένα και περισσότερο οι διαφημίσεις που βρίθουν προϊόντων δίαιτας και αδυνατίσματος.

             Εκείνο που φαίνεται να βοηθά ιδιαίτερα τα άτομα με ψυχογενή βουλιμία είναι να εντάξουν στη διατροφή τους όλες τις τροφές, ώστε να μειώνεται το ενδεχόμενο βουλιμικού επεισοδίου εξαιτίας της αποχής από τις «απαγορευμένες» τροφές. Επιπλέον, καλό είναι να γνωρίζουμε ότι με την πρόκληση εμετού δε χάνονται οι θερμίδες, αντίθετα, προκαλείται σειρά σωματικών βλαβών όπως είναι η φθορά των δοντιών, η διόγκωση των σιελογόνων αδένων, ηλεκτρολυτική διαταραχή αλλά και στομαχικά προβλήματα. Τέλος, θα βοηθούσε η εξάσκηση στο να μην τρώμε το φαγητό που μένει στο πιάτο όταν έχουμε πια χορτάσει αλλά και η χρήση ενός μικρότερου πιάτου και άρα η κατανάλωση μικρότερης ποσότητας τροφής.
            
  • 0 σχόλια:

    Δημοσίευση σχολίου